Hier zal ik proberen regelmatig een update / nieuwsbrief te plaatsen...

(klik op de titel om een reactie te geven)

 

 

Lieve allemaal,

Eindelijk weer een update vanuit Cameroon. 
Het is iedere keer weer een flinke uitdaging om een update te schrijven.
Allereerst gaat mijn tijd veelal op aan andere activiteiten. Werk neemt uiteraard een groot deel van mijn tijd in beslag.
Daarnaast is er hier altijd wel iets te doen wat aantrekkelijker is. Gewoon een kop koffie drinken en bijkletsen met vrienden. Tijd doorbrengen met de mensen waarmee je samenwerkt en hetzelfde doel voor ogen hebt. Met een groep van zo’n 40 man hebben we afgelopen zomer onze training in Texas doorlopen. Een aantal van hen zie en spreek ik amper. Dus als we elkaar dan eindelijk zien, neemt dat veel tijd in beslag. En is tevens een goed excuus om me niet achter mn laptop af te zonderen.
Verder komen er iedere fieldservice een groot groep alumni’s terug. Dus ook een goede reden om onder het genot van een kop koffie bij te kletsen.
Inmiddels is het bijna kerst en worden er tal van activiteiten georganiseerd die toch zeker ook belangrijk zijn en de tijd van het schrijven wegneemt.

Tot slot moet er voldoende tijd gestoken worden in ontspanning dus wordt er in de weekenden aardig wat tijd besteed aan volleyballen.
Meer excuses kan ik zo niet bedenken en aangezien ik mezelf opgelegd heb om voor de kerst een update te schrijven kan ik er nu echt niet meer onderuit!

Sinds september is er weer veel gebeurd hier aan boord.
Het is en blijft een komen en gaan van medewerkers. En ook van patiënten.
Bijna iedere 2 week een screeningsdag waarin we nieuwe patiënten voor de aangezichtschirurgie krijgen te zijn. Na het vaststellen van een (voorlopige) diagnose wordt een chirugisch plan opgesteld en aan het eind van de dag een planning gemaakt.
Ik schrijf bewust voorlopige diagnose aangezien in sommige gevallen dit tijdens een ingreep toch anders blijkt te zijn. Dus wordt het chirurgisch plan regelmatig bijgesteld en zien we sommige van onze patiënten regelmatig terugkomen.
Het valt niet altijd mee om optimistisch te blijven als je de nood hier ziet. Misvormingen waarbij je je afvraagt of en hoe je een verbetering kunt aanbrengen of een traject van behandelingen waar geen einde aan lijkt te komen.
Maar door dat alles heen zien we ook wonderen om ons heen gebeuren. Die ene patiënt die op een bepaald moment 2x per week terugkwam na de OK vanwege bloedingen en waarbij het gehele team zich afvraagt of hij ooit levend het schip zal verlaten. En ondanks dat zelf zo optimistisch blijft. Heeft inmiddels het schip verlaten en is beter herstelt dan we ooit hadden durven dromen.
Een jonge vrouw met een gespleten lip die door iedereen werd buitengesloten en nu zichzelf bijna niet herkent in de spiegel.
De eerste patiënt die vanwege de grootte en conditie van zijn onderkaakstumor ons een aantal dagen eerder dan gepland het ziekenhuis liet openen heeft ondertussen zijn 2e operatie ondergaan waar bij bot uit de heup rondom de plaat in zijn kaak een nieuwe, sterke kaak voor hem zal vormen.

Patiënten die ik zeker niet alleen door hun aandoening maar vooral door de manier waarop ze er mee omgaan en de manier waarop ze het leven accepteren nooit zal vergeten.
Hun dankbaarheid voor de zorg en aandacht die ze krijgen, niet alleen de medische zorg van artsen en verpleegkundigen maar vooral ook de persoonlijke aandacht van alle crew.
Nu kan ik natuurlijk pagina’s volschrijven over allerlei patiënten en hun operaties maar aangezien foto’s vaak meer zeggen zal ik deze hieronder plaatsen.
(van 2 van deze patiënten hebben jullie hun “before surgery” foto gezien in de vorige update)

 

 

ernest

parotid

ulrich3

paul3

 

Naast al het werk en verplichtingen is er ook tijd voor leuke activiteiten.
Zo is uiteraard Sinterklaas weer aan boord geweest van het schip. Op maandagavond om alle gezette schoenen te vullen en op dinsdag een bezoekje van Sint en zijn Pieten om de kinderen kadootjes te brengen. Een zeer geslaagd feest, niet alleen voor de kinderen.

CMA171205 COM624 SINTERKLAAS EVENT ST018 MID

CMA171205 COM624 SINTERKLAAS EVENT ST089 MID

 

Verder hebben we een volleybaltoernooi gehouden.
volleybal

In het kader van kerst worden en regelmatig kerstfilms vertoond, niet dat ik daar tijd voor heb, maar de mogelijkheid is er. En dan hebben we nog onze internationale tradities. Santa Lucia, een Noorse traditie, Carols bij Candle light, Australische traditie, Gingerbread housing contest, precies weet ik het niet, ws Duits. Het schip is al sinds 2 december volledig in kerstsfeer gehuld. Kerstbomen, kransen, dennentakken en sneeuwvlokken. Overal!
Na nieuw jaar zal dit pas verdwijnen dus voorlopig blijven nog even in kerstsfeer rondlopen.

Vanuit een warm (heet) en zonnig Cameroon Merry Christmas and a Happy New Year

Liefs Deddy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lieve allemaal,

Ik realiseer me dat het lang geleden is dat ik een update heb geschreven.
En na 6 maanden maakt dat het alleen maar moeilijker om weer te beginnen. Er is veel gebeurd in de afgelopen maanden en dat ga ik dan ook niet allemaal beschrijven. Mocht je meer willen weten, mail gerust dan zal ik proberen je vragen te beantwoorden.
De laatste update was in maart. Een erg drukke periode op het schip volgde, waarin mijn dagelijkse bezigheden vooral werken, eten en slapen waren. Waarin eten ontbijt en avondeten waren, vaak laat. Operaties die gemiddeld zo’n 7 a 8 uur duurden… en zo’n 6 uur slaap per nacht.

In mei werd het iets rustiger, minder complexe operaties, aangezien we aan het eind van onze werkperiode in Benin kwamen. Daarnaast afscheid nemen van crew members, day workers en patiënten. Vervolgens naar Nederland. Familie en vrienden zien. Presentatie houden. Radio interview. Op de koffie bij de burgemeester. Mensen ontmoeten die actie gevoerd en geld ingezameld hebben voor het werk dat ik mag doen. En zo kan ik nog wel even doorgaan...
Paar weken in Texas, als “voorbereiding” op mijn verblijf aan boord. Uiteraard ben ik al 2 jaar aan boord geweest en is het schipleven voor mij niet onbekend. Toch nieuwe dingen mogen leren.
Vanuit Texas met een grote groep naar Las Palmas gevlogen om aan boord van het schip te gaan. Op dat moment nog bijna 2 week shipyard te gaan. Voor mij vooral voorbereiden op de komende fieldservice. Protocollen schrijven. BLS en ACLS cursus volgen. Genieten van een klein beetje vrije tijd en vrijheid.

hike las palmas

En dan eindelijk op naar Cameroon. Een kleine 2 week op zee.
Arrival Cameroon

Na aankomst meteen aan de slag in het ziekenhuis. Zorgen dat het van een “pakhuis” weer in een ziekenhuis verandert. Voordat je begint lijkt het een gigantische klus, maar in zo’n 2 week tijd is alles schoon, ingericht en opgeruimd.
OR cleaning

OR Cleaning 2
Voor de laatste schoonmaakronde en puntjes op de “i” de zogenoemde “Hospital Open House”. Een laatste kans voor alle crew om ongestoord door het ziekenhuis te lopen en een glimp op te vangen van onze dagelijkse bezigheden. Hier wordt over het algemeen een heel spektakel van gemaakt (foto’s zeggen denk ik wel genoeg).
OR team open house aangepastanesthesia 1aangepastanesthesia 3aangepast

dress up 3aangepastdress up1aangepaststerilizing 2 aangepasteye 1 aangepast
pacu aangepast
In deze weken zijn de eerste patiënten aangekomen in het Hope Center. Alle pre-screenings zijn gedaan door lokale artsen, met behulp van een app. Tijdens de sail van Benin naar Las Palmas heeft het screeningsteam alle gegevens bestudeerd en een planning gemaakt om patiënten richting het schip te krijgen. Hierin wordt samengewerkt met de government.

De eerste patiënten zijn op het dock gezien door het screeningsteam. Diagnostiek uitgevoerd. En op een later tijdstip zijn de patiënten gezien door de artsen. Vrijdag 1 september was onze MaxFax screening. Aan het eind van de dag alle patiënten ingepland voor een operatie. Weer een aardige variatie aan ingrepen. Parotis tumoren, mandibulectomieën, Cleft lips and palates.
De eerste 2 weken hoeven we ons niet te vervelen. Daarna volgt een nieuwe screening.

Afgelopen dinsdag, 5 september, was onze eerste operatiedag deze fieldservice.
Rustig aan gestart zonder overwerk (voor slechts 2 dagen).
Kan nu natuurlijk een heel medisch verhaal gaan houden, maar ik denk dat de foto’s meer zeggen dan ik in woorden kan uitdrukken.
De medische hulpvraag is groot. Meer dan wij ooit kunnen doen. Maar zoals een van onze chirurgen zegt: “We can’t change the World, but we can change the World for one person”.

Tot slot een aantal foto’s om jullie een indruk te geven van ons patiëntenaanbod.
Fadimatou pre op

Fadimatou post op

Justine pre op

Justin post op

Ernest pre op

Ulrich

ulrich2

 

 

 

 

Lieve allemaal,

Allereerst kan ik natuurlijk een hele lijst met excuses schrijven om uit te leggen waarom ik niet eerder een nieuw verhaal heb geschreven. Maar daar hebben jullie natuurlijk weinig aan. Degenen die de Kanaalstreek lezen hebben daarin gezien dat ik verkozen ben tot “Knoalster van het jaar”. (http://www.kanaalstreek.nl/nieuws/57614/deddy-kruize-winnaar-van-de-verkiezing-knoalster-van-het-jaar/) Daarbij heeft ook een (door mij geschreven) artikel in de Kanaalstreek gestaan. (http://www.kanaalstreek.nl/nieuws/57687/deddy-kruize-wil-hoop-en-genezing-brengen-aan-de-allerarmsten/)

Iedereen bedankt voor alle reacties daarop.

Afgelopen week is het voor het eerst dit jaar iets minder druk geweest.

De weken ervoor heb ik weinig anders gedaan dan werken, eten en slapen. Nou ja, vooral werken, af en toe eten en weinig slapen. Werkweken van 60 uur waren redelijk gewoon geworden. Afgelopen week was weer een normale werkweek, waarin er naast werken, eten en slapen tijd overbleef voor andere dingen.

Waar ben ik dan zoal druk mee geweest.

In mijn vorige blog heb ik geschreven over het ortho-programma. Drukke intensieve weken, waarna ik alle administratie mocht doen en we een week de OK dicht hebben gehad rond de feestdagen.

Inmiddels zit ik weer middenin maanden van aangezichts-chirurgie (MaxFax).

Iedere 2 week nieuwe chirurgen. Dus om de week screening van patiënten en een OK-planning maken voor 2 weken. De eerste chirurg die arriveerde in januari had ik vorig jaar al ontmoet, dus was ik enigszins voorbereid. Het is, denk ik, algemeen bekend dat veel mensen slechts één ding tegelijk kunnen, vooral mannen. Deze chirurg is daarop geen uitzondering. Daarbij praat hij graag en veel, waardoor het werk dat hij doet veel meer tijd kost. Dus een extra uitdaging voor mij om hem zoveel mogelijk aan het werk te houden.

Nadat deze chirurg vertrok een paar dagen met verschillende chirurgen mogen werken, zowel MaxFax als plastische operaties uitgevoerd.

Sinds vorig jaar wordt er op het schip ook neurochirurgie gedaan, gedurende 2 weken. Hierbij worden kinderen met encephaloceles (letterlijk vertaald hersenbreuk) geholpen. Deze kinderen hebben een breukje in de schedel waardoor een stukje van de hersenen en/of hersenvlies naar buiten komt. Onbehandeld kan dit verstrekkende gevolgen hebben, van verlies van gezichtsvermogen, mentale retardatie, zwakke ledematen en herseninfarct tot overlijden.

Voor het uitvoeren van deze hoogcomplexe operaties hebben we een heel internationaal team van verschillende chirurgen tegelijk aan boord. Een neurochirurg (Engeland), plastisch chirurg (Australië en MaxFax chirurg (Amerika). Aan mij de eer en uitdaging om met dit fantastische team te mogen werken.

Ervaring met neurochirurgie heb ik niet veel. Dat beetje wat ik gezien en gedaan het tijdens mijn opleiding stelt weinig voor gezien de operaties die we hier uitvoeren.

Gelukkig voor mij zijn de chirurgen kundig, geduldig en staan ze open voor vragen. Daarnaast kwam collega en vriendin Jessica terug. Met haar heb ik vaker mogen werken aan boord. Zij heeft neuro-ervaring en samen vormen we een goed team.

26 januari was de screeningsdag voor deze patiënten. In de tent op het dock werden ze één voor één gezien door de chirurgen. CT-scans bekijken, probleem bespreken, patiënten onderzoeken, opnieuw de scans erbij. Vervolgens bespreken van de mogelijkheden, plan vaststellen en op naar de volgende patiënt.

screening2

Uiteindelijk 6 grote operaties gepland, 5 encephalocele repairs, 1 gezichtsreconstructie. Deze laatste patiënt was een meisje van 6 met niet alleen een gespleten lip en gehemelte maar eigenlijk een gespleten gezicht. Waarbij ze niet echt een neus had en een breed voorhoofd. Ogen ver uit elkaar, een gat waar haar neus zou moeten zitten, een gespleten gehemelte waardoor ze niet in staat was tot praten en een gespleten lip. Doordat we het team van neuro-, plastisch en MaxFax- chirurgie hadden, konden we ook haar helpen.

Het plannen van deze ingrepen is één grote puzzel. Er zijn nogal wat vragen die beantwoord moeten worden om de puzzel passend te krijgen. Voor welke operatie is de plastisch chirurg niet noodzakelijk. Wat zijn de beperkingen voor de anesthesie. Wat is de IC-capaciteit, ook gezien de andere specialismen en hun planning. Welke patiënt heeft de meeste kans op complicaties waarvoor de neurochirurg aanwezig moet zijn. Zittend op de grond in een kantoor met papieren overal verspreid is het ons gelukt om de puzzel compleet te krijgen.

scheduling2

Elk van deze operaties is een dag werk. En dan niet een dag van 8 tot 17, maar van 8 tot het werk klaar is (ergens tussen 17.00 en 22.00uur). Maar als je de resultaten ziet is dat het zeker waard. Niet alleen het medische resultaat maar vooral de blijdschap in de ogen van de moeders. Ons eerste patientje Ichaou, slechts 9 maanden oud, werd op vrijdag 27 januari geholpen. Toen we hem ’s avonds (ergens tussen 6 en 7) moe maar voldaan naar de IC brachten, en zijn moeder pakte mijn hand om ons te bedanken voor ons werk, was ik mijn vermoeidheid meteen vergeten. Zij kon niet stoppen met dankjewel te zeggen en maar verbaasd naar het resultaat te kijken. Ook de vertalers van de afdeling bleven maar kijken en zeggen dat het onmogelijk was.

Ichaou2

En natuurlijk is het niet iets was wij zomaar even doen. De juiste mensen worden op het juiste moment hier gebracht om samen hun gaven en talenten in te zetten. En het is echt teamwork om tot een goed resultaat te komen.

Ichaou bleek na de operatie een verhoogde hersendruk te hebben, waarna besloten werd een VP-shunt (inwendige drain om hersenvocht af te voeren naar de buikholte) te plaatsen. Deze is 10 dagen na de operatie geplaatst, terwijl de neurochirurg nog aan boord was. Helaas bleek er 3 week later een probleem te zijn met de shunt. Geen neurochirurg meer aan boord. Wat doe je dan. Telesurgery. De aanwezige MaxFax chirurg het probleem laten oplossen, waarbij er een videocall was met de neurochirurg uit Engeland. We zijn hier niet voor één gat te vangen.

telesurgery2

De operatie is goed geslaagd en Ichaou knapt zienderogen op.

Het aanbod van patiënten is groter dan de OK-capaciteit. Waardoor we helaas niet iedereen kunnen helpen. Een aantal van onze patiënten hebben meerdere operaties nodig. Zo hebben de patiënten die komen voor een mandibulectomy (verwijderen van deel van de onderkaak, waarna er een titanium plaat geplaatst wordt) een tweede operatie nodig om het ontstane defect op te vullen met bot uit de heup.

Om de tweede operatie te vermijden besloten de chirurgen om een andere techniek te hanteren. De plastisch chirurg en MaxFax chirurg die samenwerkten besloten om tijdens de eerste operatie naast het verwijderen van de tumor meteen het defect op te vullen met een fibula-free-flap. Hierbij wordt er een deel van het kuitbeen weggehaald, inclusief bloedvaten, om een nieuwe onderkaak van te maken. Een operatie die een hele dag in beslag neemt, maar waarbij de patiënt niet terug hoeft te komen voor een vervolg operatie.

OK team2

Er wordt tegelijkertijd gewerkt aan 2 verschillende operaties op dezelfde patiënt. Dus extra instrumenten, disposables, apparatuur en instrumententafels. Daarbij wel hetzelfde aantal personeelsleden en dezelfde kleine ruimte. Met een beetje improviseren en zo ongeveer kruipend voortbewegen door de operatiekamer best te doen. Voor mij natuurlijk bijzonder om steeds weer nieuwe dingen te leren en proberen zo efficiënt mogelijk te laten verlopen. Daarnaast de uitdaging om te proberen het iedere dag weer iets beter te kunnen doen.

Inmiddels lijkt het werk weer gewoon. Terug naar de “normale” ingrepen.

Mandibula- en Maxilla resecties, gespleten lippen en –gehemeltes, schildklieroperaties en allerlei andere tumoren/ aandoeningen in het hoofd/hals gebied.

Voor mij zijn deze ingrepen inmiddels “gewoon” geworden. De grote van tumoren verschilt maar voor de patiënten is de impact vaak gelijk. Een tumor in het gezicht betekent meestal afzondering en afwijzing.

werk2

De verhalen die er soms aan voorafgaan zijn afschuwelijk en bijna niet te bevatten. Zo heeft een van onze patiënten een tumor aan de bovenkaak. Om dit probleem te verhelpen moet een deel van de bovenkaak verwijderd worden en met een spierflap en schedelbot wordt het defect weer opgevuld. Zal jullie alle details besparen. In eerste instantie stond deze operatie gepland voor oktober. Maar gezien de algehele conditie van de patiënt (onder andere zeer ernstige ondervoeding) bleek dit niet verstandig te zijn. Dus middels het voedingsprogramma is ze in 3 maanden zo’n 15 kilo aangekomen waardoor ze een stuk “gezonder” de operatie kon ondergaan.

Als je dan vervolgens hoort dat hulp van Mercy Ships haar laatste kans was, ben je toch even stil. Haar vader mocht van het dorpshoofd hulp zoeken bij Mercy Ships. Als wij haar niet zouden helpen mocht ze niet blijven leven. Probeer je dat eens voor te stellen…

Voor Mercy Ships is het de vijfde keer dat het schip in de haven van Cotonou, Benin ligt. Het screeningsteam is deze keer ook verderop het land in geweest. De bevolking die verder naar het noorden woont, had nog nooit van Mercy Ships gehoord. Zo afgelegen woont men hier dus. Dit heeft tot gevolg dat we zelfs volwassen patiënten vinden met gespleten lippen. Naast afgelegen wonen ze dan ook nog afgezonderd vanwege de gespleten lip. En dan de blijdschap en verandering die je ziet na de operatie. Echt onbetaalbaar.

Wat gebeurt er hier verder aan boord.

Zaterdag 19 februari was het derde volleybal toernooi. Weer een aantal uren heerlijk op het dock, in de brandende zon, actief en sportief bezig zijn.

Verder een dagje uit met een grote groep Nederlanders. Eerst zo’n 3 kwartier over het strand hobbelen, daarna zo’n 10 minuten met een bootje over het water. Waarna we aankwamen op een afgelegen eilandje. Heerlijk een dagje relaxen. Beetje zwemmen, volleyballen, lezen en kajakken maar vooral ook proberen niets doen.

Appeltaart bakken met collega Alice (recovery-verpleegkundige). Zij is oma geworden en ik een week later tante. Goede reden om onze collega’s te trakteren op zelfgebakken Nederlandse appeltaart.

appeltaart2

Afgelopen maandag ben ik tijdelijk verhuisd. Onze CMO (Chief Medical Officer, dr Gary Parker) is voor 6 weken met verlof naar Amerika. Hij is degene waar ik voornamelijk mee werk in de OK. Hij heeft een eigen gezinscabin aan boord. Omdat hij 6 weken weg is, heeft hij mij gevraagd om op zijn “woning” te passen en voor de platen te zorgen. Daar hoef ik natuurlijk niet lang over na te denken. Het is heerlijk om een eigen woning te hebben. Een woonkamer en een slaapkamer. Ramen met uitzicht over de haven. Privacy. Ruimte. Het gevoel van extra luxe, al is het maar tijdelijk.

blog schrijven2

Ondertussen zijn we ruim over de helft van de Field Service in Benin. 19 mei is de laatste OK-dag. En tevens mijn laatste dag in Benin. Zaterdag 20 mei hoop ik ’s morgens vroeg (uur of 6) in Brussel te landen.

15 juni zal ik vervolgens voor training naar Texas vertrekken.

Omdat ik natuurlijk geen tijd heb om bij iedereen op de koffie te komen en uitgebreid te vertellen over mijn werk, staat er een presentatie gepland op dinsdag 23 mei, 19.30uur. Hiervoor is uiteraard iedereen welkom.

Maar voor het zover is, zal er waarschijnlijk nog wel een update op de website verschijnen.

Lieve allemaal,

Allereerst gezegende kerstdagen en een gezond en gelukkig 2017 gewenst, vanuit een warm en zonnig Benin.

Het is ondertussen zo’n 2 maanden geleden dat ik een update heb geplaatst. Het komt er ook bijna niet van. Er is altijd wel iets te doen en het valt niet mee om te bedenken wat ik zou moeten schrijven. De dingen die hier dagelijks gebeuren horen bij mijn leven hier en lijken

bijna gewoon. Daar zou ik thuis ook niet over schrijven. Dus ja, wat dan wel.

In een vorige update heb ik geschreven dat ik deze fieldservice ben begonnen als teamleider voor maxillo-faciale (maxfax) chirurgie (aangezichtschirurgie). Begin november is het orthopedieblok gestart en daarmee ben ik geswitcht van teamleider maxfax chirurgie naar teamleider orthopedie.

Na 2 maanden maxfax gedaan te hebben, is het best een omschakeling naar orthopedie.

Het orthopedie blok bestond uit 6 weken. Een week van screening en follow-up en 5 weken van opereren.

De screeningsweek bestond uit 2 dagen van patiënten terugzien die in 2009 op het schip waren geopereerd en 3 dagen van screenen van nieuwe patiënten.

Deze eerste 2 dagen heb ik gebruikt om de OK gereed te maken voor orthopedie.

Zorgen dat alle apparatuur (röntgenapparaat, bloedleegteapparaat, boren, zagen etc) werkt. Instrumentensets controleren en laten steriliseren. Materialen die veelvuldig gebruikt worden bestellen. Gipskar controleren en aanvullen.

Het screenen van nieuwe patiënten waren 3 intensieve dagen. De patiënten waren in het patiënt-selectie-centrum reeds geselecteerd op basis van een standaard overzicht welke aandoeningen we wel en niet kunnen behandelen aan boord.

Deze geselecteerde patiënten werden gezien in de screeningstent op het dock (kade). De patiënten wachten op het dock, onder een grote partytent. De kinderen kunnen er rondrennen en spelen. Bij deze screening zijn verschillende partijen betrokken. De screening wordt geleid door een van de screeningsverpleegkundigen. Zij zorgt er voor dat uiteindelijk alle wachtende patiënten gezien worden en alle aanvullende onderzoeken worden uitgevoerd. Daarnaast zijn er 2 anderen screeningsverpleegkundigen die de patiënten binnenroepen, zorgen dat de röntgenfoto’s op het scherm staan en dat de juiste papieren correct worden ingevuld. Verder natuurlijk de orthopedisch chirurg die de patiënten zal opereren. Hij moet uiteindelijk een diagnose stellen en een chirurgisch plan opstellen. Als OK-teamleider ben ik er bij betrokken om een goed overzicht te hebben van de patiënten die gepland moeten worden voor hun operatie, aangezien ik degene ben die uiteindelijk de OK-planning maak.

Dan nog de teamleider van de verpleegafdeling orthopedie, zodat zij een beeld heeft van de patiënten die gaan komen en kan inschatten wat wel en niet tegelijk aan patiënten in de afdeling past (er is plaats voor 20 patiënten die tegelijk op de afdeling, één grote zaal, kunnen liggen). Tot slot is ook één van de fysiotherapeuten aanwezig, die uiteindelijk verantwoordelijk is voor het grootste deel van het hele proces. De orthopeden vertrekken na de laatste operaties, terwijl de meeste patiënten nog in het gips zitten. De fysiotherapeuten dragen zorg voor het wisselen van het gips, eventuele verdere correctie gedurende deze periode en de vervolg therapie nadat het gips verwijderd is.

Iedere screeningsdag zijn er meer dan 30 patiënten die gezien worden. Mede door de goede voorselectie komen de meeste patiënten in aanmerking voor een operatie. Een enkele patiënt krijgt helaas te horen dat we niets kunnen doen, het is een te ingewikkelde aandoening waar we onvoldoende middelen en follow-up voor hebben. Enkele anderen krijgen te horen dat hun aandoening niet ernstig genoeg is en dat we daarom niet zullen opereren. Het is moeilijk om deze beslissingen te nemen, aangezien je het liefst iedereen op wat voor manier dan ook, zou willen helpen.

Aan het eind van iedere screeningsdag heb ik alle patiënten die we kunnen helpen gepland voor hun operatie. Nadat de patiënten door de orthopeed zijn gezien zitten ze weer onder de partytent op het dock. Pas na het plannen van alle patiënten krijgen ze te horen wanneer ze terug moeten komen om opgenomen te worden voor hun operatie

In deze 3 dagen hebben we zo’n 80 a 90 patiënten gezien het grootste deel voor de komende 3 weken hadden gepland.

De patiënten voor de laatste 2 weken van het orthopedieblok zijn op maandag 5 december gezien. Aangezien er 2 nieuwe orthopeden waren die ook hun eigen patiënten moesten selecteren. Met deze groep patiënten zijn de laatste 2 weken gevuld.

In deze 5 weken van opereren zijn er vele kinderen geholpen, waardoor ze kans hebben op een betere toekomst. Een toekomst waarin ze “normaal” kunnen lopen, kunnen rennen, naar school kunnen en kans hebben op een baan.

Hierbij moet je denken aan O- en X-benen waarvoor we correctie van boven- of onderbeen hebben uitgevoerd. Klompvoeten, doordat vele van deze kinderen al weken in het gips hebben gezeten is het probleem met een kleine ingreep te verhelpen. En tot slot contracturen van bovenbeenspieren (ten gevolge van Kinine-injecties die incorrect zijn gegeven) waardoor kinderen hun knieën niet meer kunnen buigen of zelfs zo overstrekt zijn dat het bovenbeen de verkeerde kant op groeit. Aandoeningen die we in Nederland niet zien, maar hier in Benin in zeer extreme vormen.

Het zijn drukke, zeer lange, intensieve weken geweest. Om 8uur ’s ochtends starten we met onze teambrief zodat iedereen weet wat er gedaan moet worden, hoe, wanneer en door wie.

Vervolgens starten we met ons OK-schema. Aan mij de taak om te zorgen dat iedereen doet wat hij/zij zou moeten doen. Patiënten halen. Afhankelijk van wie er in dezelfde operatiekamer werkt infusen prikken. Helpen met gipsen. Zorgen dat de volgende patiënt wordt voorbereid. Collega’s de mogelijkheid bieden om koffie te gaan drinken.

Indien mogelijk passen we een gezamenlijke lunchpauze in, zo niet dan eten we om beurten, of slaan lunch over. Rond een uur of 5, half 6 is het OK-schema meestal wel afgerond. Na het opruimen en schoonmaken moeten de benodigde spullen voor de volgende dag worden klaargezet. Een aanvraaglijst voor de logistieke afdeling gemaakt worden om te zorgen dat we onze voorraad op peil houden.

Met een beetje geluk heb ik dan nog tijd om te eten voor we visite moeten lopen op de afdeling. Helaas is het de helft van de tijd niet mogelijk en bewaar ik m’n eten voor later.

Tijdens het visite lopen worden de patiënten die zijn opgenomen voor hun operatie van de volgende dag gezien door de chirurgen. De röntgenfoto’s worden nogmaals bekeken en besproken, waarbij in een aantal gevallen de operatie nog weer wijzigt. De patiënten krijgen uitleg over hun operatie en het proces daarna. Er wordt een toestemmingsformulier ingevuld door de orthopeed, hierop wordt de uit te voeren operatie ingevuld en het formulier wordt ondertekend door de orthopeed, de verzorger van de patiënt (aangezien alle orthopedie patiënten kinderen zijn en dus jonger dan 18) en door mij als verpleegkundige. Op basis van dit formulier wordt de volgende dag de operatie uitgevoerd. Voor het invullen van dit formulier worden uiteraard alle patiëntgegevens gecontroleerd op juistheid.

Afgelopen week, de week na orthopedie, heb ik voornamelijk administratie gedaan. Een overzicht maken van alle gebruikte implantaten en een lijst van de overige voorraad. En op basis daarvan een bestelling voor volgend jaar. Naast implantaten ook een overzicht van het verbruikte gips, verbruikte steriele bloedleegtebanden, instrumentarium dat aan vervanging toe is. Tot slot het opruimen van de OK. Zorgen dat alle orthopedie materialen hun vaste opbergplek terugkrijgen en de operatiekamer weer bruikbaar is voor andere specialismen.

De overige dagen papierwerk om me alvast weer voor te bereiden op een nieuwe, intensieve periode van maxfax. Deze start in januari. Dus de komende week is het tijd om uit te rusten, op adem te komen en nieuwe energie op te doen. De OK is gesloten, maar aangezien er nog patiënten in het ziekenhuis verblijven, draaien we bereikbare diensten. Wat inhoudt dat we ons haventerrein niet af kunnen. En de groep operatie-assistenten die hier nog is, is klein. 3 personen die als eerst-verantwoordelijke dienst draaien. Dus 3 dagen op rij zit ik aan het schip gekluisterd.

Hier laat ik het eerst bij. Hoop dat jullie het met plezier lezen. Mochten er vragen zijn, laat het gerust weten. Tot volgend jaar!

In mijn vorige blog heb ik geschreven over de screening, het opzetten, openen en de start van het ziekenhuis en een beetje over de tijd die overblijft na het werk. In deze blog zal ik proberen aan te geven hoe het plannen van het OK-programma tot stand komt.

Het blijft lasting om tijd te vinden (maken) om een update te schrijven. En als ik die tijd eenmaal heb gevonden, wat ga ik dan schrijven. Het leven bestaat hier voor een groot deel uit werk. En ook na het werk ben je voor een groot deel bezig met het werk, aangezien je boven het ziekenhuis woont en continu mensen tegenkomt waar je mee werkt en de gesprekken komen heel vaak toch weer uit “in” het ziekenhuis.
Inmiddels hebben we er 6 weken van opereren opzitten.
Varierend van niet al te lange, niet al te complexe dagen tot zeer lange complexe dagen.
Met in die dagen een grote verscheidenheid aan operaties.
We draaien 3 operatiekamers, waarin op dit moment algemene chirurgie, plastische chirurgie en maxillofaciale (kaak- en aangezichtschirurgie) wordt uitgevoerd.
Voor algemene chirurgie zijn het vooral liesbreuken en lipomen.
Voor plastische chirurgie vooral brandwonden. Voor maxillofaciale chirurgie (maxfax) gezwellen in hoofd-hals gebied (wat zeer uiteenlopend is in grootte en complexiteit) en schisis.

Zelf ben ik aangesteld als teamleider Maxfax, wat inhoudt dat het mijn taak is om er voor te zorgen dat alles in de OK draait. Teambriefing leiden, het werk in de operatiekamer coordineren, overleg met de chirurgen, verpleegafdeling en screeningsteam. En daarnaast maak ik deel uit van het plannen van het OK-programma voor Maxfax. Dat laatste klinkt vrij eenvoudig, maar is een behoorlijke klus.
Van de patiënten die tijdens de grote screening in het screeningscentrum zijn geseleceteerd komen er iedere 2 week een aantal naar het dock om gezien te worden door een chirurg.
Het hele process van screenen en uiteindelijke gepland worden voor een operatie duurt de hele dag.
De patiënten komen rond 7 uur aan op het dock en zitten dan op harde houten pankjes onder een party tent. Te wachten tot ze aan de beurt zijn om gezien te worden. De juiste papieren moeten bij de juiste patiënt gezocht worden. Vervolgens worden ze eerst gezien door een verpleegkundige en daarna een voor een door de chirurg. Van sommige patiënten is al een CT gemaakt, van anderen moet dat op dezelfde dag nog gebeuren, zodat de chirurg de juiste beslissing kan nemen om wel of niet te opereren of eerst een biopsie te willen doen. Pas als alle patiënten gezien zijn en de formulieren met chirurgisch plan zijn ingevuld, kan het OK-programma worden gepland.
Hierin moet er rekening worden gehouden met de operatieduur, complexiteit van de operaties gezien de nazorg op de afdeling, beschikbaarheid van apparatuur en instrumentarium en evt. assistentie van andere chirurgen. Daarnaast wordt er door de chirurg ingevuld of er hoge prioriteit is voor de operatie, wat betekent dat deze patiënten zo spoedig mogelijk moeten worden ingepland. Al met al een behoorlijke puzzel die ons de nodige tijd kost.

Als onze planningspuzzel dan eindelijk klaar is, kan het screeningsteam de patiënten de benodigde informatie geven en vertellen op welke dag men terug moet komen voor opname en wanneer de operatie plaats zal vinden.
Zo zitten deze patiënten de hele dag te wachten en is het meestal niet voor 4 a 5 uur dat ze terug kunnen naar huis.


In de eerste weken van opereren hebben we geprobeerd om met niet al te complexe ingrepen te beginen, aangezien er veel nieuwe medewerkers zijn en anderen een andere functie vervullen dan het voorgaande jaar.

Proberen is een goed streven, uitvoeren daarentegen is toch iets lastiger.
Patiënten met grote kaaktumoren die ondertussen ademhalingsmoeilijkheden hebben en dus niet al te lang kunnen wachten. Chirurgen die aangeven een bepaalde operatie graag met 1 van de andere chirurgen te willen uitvoeren, die hier voor slechts 2 weken zijn. En zo kan ik nog wel een hele lijst met uitzonderingen opsommen.

Maar als je na een lange, pittige week terugkijkt op het werk dat je hebt mogen doen, en je ziet daarbij de glimlach op het gezicht van een patiënt, hoop in hun ogen, blijdschap dat van de ouders afstraalt, dan doet dat je beseffen dat het zeker de moeite waard is en kun je de vermoeidheid even vergeten (ook al voel je het wel).

Direct communiceren met onze patiënten is bijna onmogelijk. Een aantal spreken redelijk Frans (ik misschien 10 woorden) en verder allerlei lokale talen, waar ik toch maar weinig van kan maken. Gelukkig hebben we vertalers die wel de lokale talen spreken. Verder proberen we via gebaren wat te communiceren en probeer je aan gezichtsuitdrukking het een en ander af te lezen, wat niet altijd eenvoudig is.

Zo heb ik afgelopen week een patiënt (meisje van 15 met een tumor in haar hals, ter grootte van ongeveer een tennisbal) van de afdeling gehaald die nog een laatste keer in de spiegel keek en daarbij de tranen in haar ogen had.
Het is makkelijk om te zeggen, het zal wel angst zijn maar toch wil je dat graag zeker weten.
Bij navraag bleken het tranen van geluk te zijn omdat de tumor nu eindelijk verwijderd zou worden. En tuurlijk is het spannend en is er zekere angst, maar voor haar ook een stukje opluchting.
Als je zo’n patiënt dan de volgende dag opgewekt en vrolijk in bed ziet zitten terwijl ze een duim naar je opsteekt dan moet ik ook mn best doen om een traantje tegen te houden.
En zo zou ik een boek kunnen schrijven over alle patiënten die ik hier tegenkom. Maar helaas, daar heb ik de tijd (en het geduld) niet voor.

Lieve allemaal, Zoals jullie weten is de Africa Mercy een ziekenhuisschip. In mijn vorige blog heb ik geschreven over het schoonmaken en opzetten van het ziekenhuis, althans het begin ervan. In deze blog zal ik met name aandacht besteden aan het selecteren van de juiste patiënten en zorgen dat alles gereed is voor de eerste operaties. Daarnaast wordt er door het screeningsteam hard gewekt om de juiste patiënten op het juiste moment aan boord te krijgen. Hiervoor is er een screeningscentrum ingericht waar gedurende 3 week patiënten zich kunnen melden, gescreend worden om te kijken of ze een aandoening hebben die wij kunnen behandelen, en zo mogelijk worden ze gepland voor een vervolgscreening door een van de chirurgen op het dock. Het screeningscentrum is gehuisvest in een school, die gelegen is op een soort van compound. Het process van screening is als volgt. Bij de ingang van het terrein staat een beveiliger die de mogelijke patiënten in groepen binnen laat. Deze patiënten staan in de rij om gezien te worden door een van de pre-screeners. Deze pre-screeners bepalen op basis van de klachten van de patiënt en de criteria die door de verschillende specialismen worden gehanteerd of de patiënt in aanmerking zou kunnen komen voor een operatie of niet. Indien men in aanmerking komt voor een operatie wordt men doorgelaten naar binnen, waar een verpleegkundige specifieke informatie achterhaalt, vastlegt en onderzoek doet. Als hieruit blijkt dat een patient nog steeds in aanmerking zou komen voor een operatie krijgt deze patient een afspraak mee om naar het schip te komen voor screening door een van de chirurgen. Om dit alles in goede banen te laten verlopen is security in het screeningscentrum noodzakelijk. Hoe gaat dit in zn werk? Er is een 4-tal dat verantwoordelijk is voor de screenings security. Daarnaast worden er vanuit de andere crew vrijwilligers gevraagd om hen te helpen. Dit security team verzamelt om 5 uur op het dock, wordt in kleinere groepen verdeeld en gaat vervolgens gezamenlijk naar het screeningscentrum. Daar worden de taken verdeeld, wie is verantwoordelijk voor welk deel van het screeningcentrum/ -proces. In deze 3 weken ben ik een dag meegeweest als screening security vrijwillger. Dus om kwart over 4 de wekker zodat ik kon ontbijten voor vertrek. In het donker vertrokken naar het screeningscentrum. Met mijn kleine team (3 personen) verantwoordelijk voor het stuk na de pre-screening. Zelf kreeg ik de plek toegewezen waar alle patiënten die in aanmerking zouden kunnen komen voor een operatie langs moesten lopen om het echte svreeningscentrum binnen te gaan. In totaal zijn er deze ochtend zo’n 400 patïenten komen opdagen waarvan er uiteindelijk zo’n 35 het screeningscentrum mochten binnengaan. Dit betekent dus ook dat er ruim 350 patiënten werden afgewezen. Ook deze patiënten heb ik allemaal in de rij zien staan. En het is moeilijk om al deze patiënten te zien en te weten dat we niets voor ze kunnen doen. Op basis van het schema dat wordt gemaakt en de chirurgen die staan gepland om te komen opereren wordt er een ingschatting gemaakt van hoeveel patiënten voor elk specialisme en met welke aandoening er geholpen zouden kunnen worden. Zo is er een maximum aantal orthopedie patiënten dat in het blok van 5 weken geholpen kan worden. Het is ontzettend moeilijk om dan kinderen in de rij te zien staan met giganitische O-benen, die zeker geopereerd zouden kunnen worden, die we moeten afwijzen omdat het aantal plekken dat er is al vol is. En dat geldt ook voor schildklier- en liesbreuk operaties. Als je daar dan een aantal uren staat en zo veel mensen ziet vertrekken zonder afspraak omdat er geen plek meer is, voel je je ontzettend machteloos. En is met moeilijk om te kijken naar wat je wel kunt doen. En daarmee groeit ook het respect voor het screeningsteam dat dit dag in dag uit mag/ moet doen. Terwijl het screeningsteam hard werkte om de juiste patiënten voor ons te selecteren werd er in het gehele ziekenhuis nog volop gepoetst. En na 3 week was de hele derde verdieping van het schip weer omgebouwd tot ziekenhuis. De afdelingen klaar voor het ontvangen en verplegen van patiënten. De OK gereed voor de eerste operaties. Ook het lab, de röntgen, apotheek en medische technische dienst klaar voor het echte werk. Zondagmiddag 11 september kwamen de eerste patiënten aan boord en maandagmorgen 12 september zijn de eerste operaties uitgevoerd. We zijn rustig aan begonnen met de minder complexe ingrepen. De eerste paar dagen is dat zeker fijn, aangezien het toch een beetje afwachten is hoe alles loopt. Veel nieuwe mensen aan boord die hun routine in het werk moeten gaan vinden. Anderen in nieuwe functies die daarin hun weg moeten zoeken. Daarnaast is er een groot team van National Geografic aan boord dat ook een behoorlijk aantal patiënten en hun verhaal volgt. Wat betekent dat zij ook regelmatig in de OK te vinden zijn. Ook daarin moet er gekeken worden wat wel en niet haalbaar is en op welke manier. En zo is geen dag hier hetzelfde en zit iedere dag vol uitdagingen. Met 2 lange werkdagen aan het eind van de week (donderdag en vrijdag) is het weekend ook echt om even bij te komen en uit te rusten. Ben zaterdag alleen het schip af geweest om een “drivers-test” te doen, zodat ik hier in Benin auto mag rijden. Verder is het vooral uitrusten, lezen, spelletjes doen en volleyballen. Om in vorm te blijven en conditie te houden is er 3 ochtenden in de week een work-out. Begint om kwart over 6, beetje vroeg maar je moet wat. En daarnaast wordt er 2 avonden gevolleybald (en proberen we dit ook in het weekend 1 of 2 middagen te doen) en hopelijk red ik het komende week om mee te doen met ultimate frisbee. Lukt alleen als het werk op tijd klaar is. De volgende keer zal ik proberen iets meer te vertellen over het werk in de OK. En mochten er vragen zijn, mail gerust dan zal ik die proberen te beantwoorden in een volgende blog. Liefs Deddy

Lieve allemaal, Eindelijk een eerste update van een nieuwe periode aan boord. Zoals ik in mijn laatste blog vanuit Madagascar heb aangegeven zal ik ook zeker de komende 2 jaar voor Mercy Ships werken. Na een lange reis ben ik 1 juni teruggekomen in Nederland. Even tijd nodig gehad om weer te wennen aan de Nederlandse cultuur. Een weekend besteed aan het opzoeken van Mercy Shippers door heel Nederland. En daarna weer aan het werk int Refaja. Tussen werk en andere afspraken/ verplichtingen door mijn persoonlijke spullen uitgezocht. Opgeslagen wat opgeslagen moest worden en de rest naar de kringloop. Overdracht van het huis een kleine 2 week voor vertrek. Alles in Nederland geregeld en afgehandeld. De laatste week besteed aan/ met familie en vrienden, veel en vaak afscheid moeten nemen en tot slot een dag voor vertrek alles inpakken. Het zijn drukke maar goede weken geweest. Eind juli dan weer terug naar Afrika. Via Istanbul naar Durban gevlogen. Daar van het vliegveld gehaald. Op naar het schip, mijn thuis voor de komende jaren. Een paar dagen doorgebracht in Durban, vervolgens op naar Kaapstad. Daar hebben we een dag of 4 in de haven gelegen. Deze dagen echt even het gevoel van vakantie gehad. Wel een actieve vakantie uiteraard. De Lions Head beklommen, met 2 Nederlandse meiden. Natuurlijk waren er meerdere Mercy Shippers die dit gingen doen. Met als enige verschil dat de meesten zich per taxi lieten brengen, de berg op- en afklommen en per taxi teruggingen. Wij hadden besloten dat we best heen en terug konden lopen. Zo gezegd, zo gedaan. Totaal ruim 26 kilometer gelopen. Moe maar voldaan teruggekomen. Genoten van elkaars gezelschap, de uitdaging van het klimmen en een prachtig uitzicht op de top. De dag erop eerst maar uitgeslapen en uitrusten. ‘s Middags de botanische tuinen bezocht. Echt prachtig om daar te lopen. Genieten van de natuur en de rust. Vervolgens op naar Benin. Een rustige vaart, 10 dagen, alleen de eerste dag wat ruige zee. Daarna was er weinig aan. Verhuisd naar mijn vaste onderkomen voor de komende tijd. Deze dagen begonnen met het voorbereiden op de Fieldservice. Wat wordt er van me verwacht, wat zijn precies mijn taken en hoe wil/ ga ik deze invullen. Protocollen uitgewerkt, instrumentarium uitgezocht. Donderdag 18 augustus aangekomen in Benin. Vrijdags begonnen met het loshalen van alle karren, bedden, apparatuur en hulpmiddelen. Het weekend vrij geweest, er al even op uit geweest om de cultuur en sfeer te proeven en zo een eerste indruk van Cotonou (havenstad van Benin) te krijgen. Afgelopen week hebben we alle vloeren gestript en opnieuw in de wax gezet. Begonnen met schoonmaken van de operatiekamers en de sterilisatie afdeling. Tijdens de periode op de scheepswerf en de vaart werd de OK-gang als doorgang voor en door iedereen gebruikt. Je kunt je voorstellen dat vooral de vloeren er daarna niet uitzien. Ondertussen begint het meer en meer op een “normale” OK te lijken. Ook de komende 2 weken zullen we hier druk mee zijn. Naast het schoonmaken, inrichten en bedrijfsklaar maken van de operatiekamers staan er nog een ontruimingsoefening, open huis, oriëntatie en training op het programma. De eerste operaties staan gepland voor 12 september.

Pagina 2 van 2

© 2021 | Deddy in Afrika